شاعر ...
شاعر که باشی
دنیا برای بخشیدن
کوچک‌ترین واژه است
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱ فروردین ۱۳۸۷ ساعت توسط مهدی بنی اسدی
|
یادداشتی برای دخترم
فرزند دلبندم ! درد من حصار برکه نیست،درد من زیستن با ماهیانی است که فکردریا به ذهنشان خطور نکرده است
نامم را پدرم انتخاب کرد!نام خانوادگی ام را یکی از اجدادم!
دیگر بس است!
راهم را خودم انتخاب خواهم کرد.
تو میدانی وهمه می دانند که زندگی از تحمیل لبخندی بر لبان من، از آوردن برق امیدی در نگاه من، از بر انگیختن موج شعفی در دل من عاجز است.تو میدانی و همه می‌دانند که شکنجه دیدن بخاطر تو، زندانی کشیدن بخاطر تو و رنج بردن بپای تو تنها لذت بزرگ من است.از شادی توست که برق امید در چشمان خسته‌ام می درخشد. و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس میکنم.نمیتوانم خوب حرف بزنم،نیروی شگفتی را که در زیر این کلمات ساده و جمله های ضعیف و افتاده پنهان کردهام، دریاب ! دریاب ! من ترا دوست دارم.
نوشته‌های پیشین
- خرداد ۱۴۰۱
- مهر ۱۳۹۹
- شهریور ۱۳۹۷
- بهمن ۱۳۹۴
- مرداد ۱۳۹۴
- بهمن ۱۳۹۲
- دی ۱۳۹۲
- آذر ۱۳۹۲
- آبان ۱۳۹۲
- مهر ۱۳۹۲
- مرداد ۱۳۹۲
- تیر ۱۳۹۲
- خرداد ۱۳۹۲
- اردیبهشت ۱۳۹۲
- فروردین ۱۳۹۲
- اسفند ۱۳۹۱
- بهمن ۱۳۹۱
- دی ۱۳۹۱
- آذر ۱۳۹۱
- آبان ۱۳۹۱
- مهر ۱۳۹۱
- شهریور ۱۳۹۱
- مرداد ۱۳۹۱
- تیر ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- اردیبهشت ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آذر ۱۳۹۰
- مهر ۱۳۹۰
- شهریور ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- آرشيو
پیوندها
- شمس لنگرودی
- واران
- سرگیجه های مترسک
- سرنوشت من
- فریادتنهایی
- پائیز ، تکرار ، پرواز
- lمستی با جرعه ای شعر
- غزل زندگی
- شب شعر
- فضل آباد
- حدیث هستی
- و من منتظرم ....
- بایدروسریمودربیارمو... بچرخونم روی سرم
- تنها مثل خدا
- مهدی آخرتی
- ناصررعیت نواز
- شیشه های شکسته
- غریبانه
- شعرکوتاه
- انتظاری غریب
- شاید از دست بروم
- دختربندباز
- حوض نقاشی
- بهاران بارانی
- دالکاف